Sofie Hupkens werd in 1952 in São Paulo geboren .
Ze volgde de beeldhouwopleiding aan de Academie voor beeldende kunsten Sint Joost in Breda en studeerde daar in 1974 cum laude af. In 1976/1977 werkte ze bij professor Arthur Spronken op de afdeling beeldhouwen van de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Na haar studie in Breda en Maastricht kreeg ze een studiebeurs voor de faculteit Letras e Artes aan de Federale Universiteit van Rio de Janeiro. Naast daar te hebben gewerkt op de afdeling grafiek en beeldhouwen heeft ze zich er verdiept in de kunstgeschiedenis van Brazilië. Vervolgens vestigde ze zich in Amsterdam.
Sinds 1991 woont en werkt ze samen met haar man Reinder Homan in Bakhuizen, in Zuid -West Friesland.
Werk van haar is in bezit van o.a. het Rijk, de gemeente Amsterdam, verschillende andere gemeenten, bedrijven en particulieren. Haar lijst van tentoonstellingen is omvangrijk en telt niet alleen groepstentoonstellingen, maar ook vele solotentoonstellingen in binnen- en buitenland.
De menselijke gestalte staat in haar werk centraal en is tevens haar grootste inspiratiebron. In een ingetogen en soms verstilde vormentaal zoek ze steeds naar een sublimering van emoties. Met de figuratie als basis kan een beeld gaandeweg door stilering naar abstractere vormen groeien.
Naast het vrije werk voert ze ook regelmatig opdrachten uit voor gemeentelijke overheden, bedrijven en particulieren. Voorbeelden van door haar uitgevoerde beelden in de publieke ruimte zijn: Het monument voor ‘Het Jordaanoproer’ op de Noordermarkt te Amsterdam, het monument voor de Tweede Wereldoorlog in Delft, het monument voor de cartografen Waghenaer en van Linschoten in Enkhuizen, ‘De Turfboot’ van Nijega (Smallingerland) en ‘De monnik Uffing’ op de Merke in Workum. Met name opdrachten met een historisch thema hebben haar belangstelling.
Het materiaal waar ze mee werkt is brons, een duurzaam materiaal dat door zijn warme en waardige uitstraling een extra dimensie aan een beeld geeft en bovendien goed bij haar vormentaal past.
Over haar werk schrijft de kunstcriticus Frans van der Veen: “Gevoelens zijn gestold, betekenissen verhuld in verstilde symboliek. Haar beeldtaal is niet in termen van figuratie of abstractie te vatten. Dit werk ontstijgt de waan van de dag.”